Vrijwilliger en cliëntenraadslid Bert: 'De koffietafel is belangrijk!'

Vrijwilliger in hart en nieren

Zijn betrokkenheid begon ooit heel dichtbij, toen zijn schoonmoeder in de locatie woonde. Samen met zijn vrouw was hij vaak te vinden in het huis. En toen zij overleed, nam Bert even afstand, maar het gevoel van verbondenheid bleek sterker. Niet lang daarna keerde hij terug — niet als familielid, maar als vrijwilliger. Vrijdagavond is Bert’s vaste moment: de weeksluiting. Daarnaast helpt hij bij het koffie schenken, maakt hij een rondje langs de activiteiten en schuift hij graag even aan bij de koffietafel. Niet alleen voor de gezelligheid, maar vooral om te horen wat er leeft. “De koffietafel is belangrijk,” zegt hij. “Daar hoor je veel, maar je moet altijd even checken wat er écht speelt.” Dat typeert Bert: zorgvuldig, betrokken en altijd gericht op de cliënt.

Een belangrijke stem in de cliëntenraad

Zijn vrijwilligerswerk bracht hem vanzelf naar de cliëntenraad van Elim en later ook naar de centrale cliëntenraad, waar hij inmiddels secretaris is. Het werk is intensief — naar eigen schatting besteedt hij zo’n 60% van zijn tijd aan cliëntenraadstaken. Maar voor Bert is dat geen opgave. Hij houdt zich bezig met alles wat bewoners raakt: van het meubilair in de Orangerie tot de veiligheid van de terras-tegels, van geluidssystemen tot dagelijks welbevinden. Soms zijn het praktische dingen, soms signalen van bewoners. Die signalen zijn voor Bert belangrijke momenten: “Dan wil ik dieper kijken wat er speelt en hoe ik daar iets in kan betekenen.” Daarnaast is hij trots op de zogenoemde ‘antennegroep’ in Elim. Dat zijn bewoners die geen deel willen of kunnen uitmaken van de cliëntenraad, maar wél hun stem laten horen door signalen door te geven. Voor Bert is dat van grote waarde in het cliëntenraadswerk en daarmee ook voor het leven in Elim.

Bert’s motivatie is het bewaken van identiteit en warmte van Elim

Waar zijn motivatie vandaan komt? Voor Bert is het antwoord simpel: het belang van de cliënt staat voorop. Maar er is nog iets: de christelijke identiteit van Elim. Niet om streng te bewaken, maar om samen te koesteren. Berts band met Elim gaat verder dan vrijwilligerswerk. Hij is hier zelfs geboren — op de plek waar nu een parkeerterrein ligt. De geschiedenis van de diaconessen die hier woonden, werkten en leefden, draagt hij mee. Het is een geschiedenis die hij voelt in de gangen van Elim. “Je merkt dat het anders is dan op andere plekken,” zegt hij. “Die warmte, dat zit in de muren. Mensen die hier binnenkomen voelen direct dat het anders is,” zegt hij. “Het is hier warm. Niet in temperatuur, maar in sfeer. Dat maakt Elim uniek!”

Wie Bert ziet zitten aan de koffietafel, ziet misschien een vrijwilliger met een kop koffie. Maar wie even met hem praat, ontdekt een man met een diepgewortelde band met Elim, met een groot hart voor de bewoners en met een scherp oor voor alles wat ertoe doet. Zijn inzet is zichtbaar, hoorbaar en voelbaar — in de weeksluiting, bij de koffietafel, in de cliëntenraad en in de warme sfeer die hij helpt bewaren.