‘Het zijn de kleine momenten die het doen!’

"“Het allerleukste vind ik het contact. Dat je echt met iemand kunt zitten. Even een diep gesprek. Even écht kijken en luisteren.” – Lydia

Van nagels lakken naar het logeerhuis 

Ooit reageerde Lydia op een vrijwilligersfunctie voor iemand die nagels wilde lakken. Het sprak haar aan vanwege het één-op-één contact met mensen. “Ik vind dat moment van handen vasthouden zo bijzonder. Je zit dicht bij iemand, het is warm en echt.” Maar de vrijwilligerscoördinator had nog een andere functie die nog beter bij haar paste. Zij ‘trok Lydia naar binnen’ bij het Logeerhuis. ‘Ik wist niet wat het Logeerhuis precies was, maar toen ik hoorde van de kleinschaligheid, dacht ik meteen: dit is echt iets voor mij.’ 

Rust, aandacht en tijd 

Lydia kiest bewust voor de avonddiensten. “De avond is het leukste. Iedereen is dan klaar met de dag, er hangt ontspanning in huis. Alles is gedaan, ik ben er alleen en kan echt de tijd nemen voor de gasten.” Ze lacht wanneer ze vertelt hoe ze een yoghurtje met fruit meeneemt en gewoon even aanschuift. Niet omdat het moet, maar omdat het past bij de sfeer van samenzijn. 

Haar taken zijn heel wisselt, maar altijd met dezelfde rode draad: aandacht. “Mijn werk is vooral zorgen voor gezelligheid. Ik maak koffie, zorg voor een soepje of een broodje. Maar ik maak vooral contact met mensen. En ook dat kan op verschillende manieren. Samen tv kijken, wandelen, een spelletje of met de duofiets eropuit.”  
“Het allerleukste vind ik het contact. Dat je echt met iemand kunt zitten. Even een diep gesprek. Even écht kijken en luisteren.” Ze vertelt over gasten die opleven, over kleine momenten van herkenning of humor, over mensen die elkaar niet kennen en tóch snel verbinding vinden. “Het raakt me hoe gezellig het hier vaak is. Mensen vinden altijd wel iets wat ze verbindt.” 

Meerwaarde van vrijwilligerswerk 

Lydia werkte in de zorg, maar vindt het nu juist prettig dat ze nu niet verantwoordelijk is voor de echte zorgtaken. Die laat ze over aan de woonassistent. “Ik hoef geen steunkousen aan te trekken of medicatie te geven. Dat geeft vrijheid om er gewoon écht voor mensen te zijn. Als de nood hoog is en er een bed opgemaakt moet worden, steek ik natuurlijk wel even mijn handen uit de mouwen.” 
Volgens Lydia is de bijdrage van vrijwilligers uniek. Niet omdat er zonder hen niets zou draaien, maar omdat ze tijd en rust meenemen. “Ik krijg hier als vrijwilliger de vrijheid om net iets langer te zitten, net even door te vragen. Dat stukje aandacht kun je als betaalde kracht niet altijd geven.” 

Samenwerken met de collega's  

Over die samenwerking met de woonassistenten is ze helder: “Het zijn zulke leuke collega’s. Echt. We vullen elkaar aan zonder gedoe. Vooral ’s avonds is de verdeling duidelijk. Ik zorg voor de sfeer en het eten, zij doen de zorgtaken. Dat werkt heel fijn.” 

Waarom het logeerhuis blijft raken 

Voor Lydia voelt het logeerhuis soms alsof ze iets terug kan geven van wat zij zelf ooit miste. “Als dit er was geweest toen mijn man ziek was… misschien hadden we er wel gebruik van gemaakt. Ik had het zelf niet gevraagd, maar ik denk dat mijn man had gezegd: ‘Laat mij maar een paar dagen naar het logeerhuis gaan. Dan kan jij even ontspannen.’ Het is zo’n cadeau voor mantelzorgers. Even adem. Even tijd.”